به‌روز شده در: ۰۴ اسفند ۱۳۹۵ - ۰۵:۱۹
کد خبر: ۱۳۶۷۳
تاریخ انتشار: ۰۱ خرداد ۱۳۹۴ - ۱۹:۲۰
در آینده ای نه چندان دور دیگر مصرف قرص یا دارو به شکل خوراکی نخواهد بود. درواقع این شیوه ی دریافت دارو منسوخ شده و با احساس درد در هر ناحیه، ایمپلت مربوط دارو را مستقیما در آن مکان تزریق خواهد کرد.
هم اکنون دانشمندان سوئیسی ایمپلت هایی ساخته اند که درد های عصبی موش ها را بهبود می بخشد. ایمپلت در واقع لوله ی بسیارکوچک پلیمری حامل دارواست که به محض احساس درد، روشن شده و می تواند دارو را در همان محل رها کند.
ایمپلت

منظور از درد های عصبی ( دردهای نوروپاتیک)  مشکلی مزمن است که به علت آسیب به اعصاب اغلب در اطراف ماهیچه ها یا استخوان ها رخ می دهد. نمونه آن دردهایی معروف به دردسیاتیک است؛ عصبی بزرگ که از کمر تا قسمت پا کشیده شده است. 
دانشمندانی که بر روی ایمپلت های نوین کار می کنند معتقدند، این نوع درد می تواند با داروهای مسکن آرام شود، اما مشکل در شیوه ی کنونی مصرف مسکن ها در بدن است. به این معنی که لازم است بیمار تا حد زیادی داروی مسکن دریافت کند تا میزان داروی مصرفی که به عضو دردناک می رسد اثرگذار بوده و درد را تسکین دهد، طبعاً این مساله باعث آسیب به سایر نقاط بدن نیز می شود. نکته ی حائز اهمیت دیگر این که داروهایی که به این شکل به عنوان مسکن مصرف می شود، در دوز بالا ممکن است در بیمار ایجاد سرگیجه و یا اعتیاد به دارو ایجاد کند.
 دانشمندان این پژوهش می گویند، ایمپلت های عصبی که ساخته اند قادر است دارو را به اعصاب خاص دردناک برساند و طبیعتاً این شیوه باعث  استفاده از دوز کمتر دارو برای تسکین خواهد بود.
 دانیل سیمون، استادیار لابراتوار الکترونیک زیستی در دانشگاه لینکوپینگ، در  می گوید:" هدف ما یافتن راهی برای حل مشکل درد به صورت دائمی با ساخت یک پروتز عصبی واقعی است!  آنها آزمایش ها ی  خود را بر روی موش ها با عصب سیاتیک آسیب دیده انجام داده اند.
 لوله ی پلیمری ترکیبی به نام گابا (GABA)   آزاد می کند که حاملی عصبی است  و مانع عملکرد عصب می شود. این لوله دارای چهار خروجی است؛ بنابراین می تواند ماده دارویی را در چهار نقطه ای که عصب سیاتیک به نخاع متصل می شود رها سازد. سیمون می گوید : " قصد ما این است که دقیقا در نقطه ای که عصب به نخاع متصل می شود، دارو از لوله ی پلیمری رها شود. بسیاری از بیماران به قدر کافی ترکیب گابا ( یکی از ترکیباتی است که بدن برای تنظیم عملکرد اعصاب استفاده می کند) را دریافت نمی کنند." 
 محققان  در این پروژه حساسیت عصبی موش ها را با فشار بر پنجه ی آنها می سنجند؛ انتظار می رود موش هایی که عصب سیاتیک آنها آسیب دیده درد بیشتری را نسبت به موش های سالم در هنگام فشار بر پنجه داشته باشند. دانشمندان دریافتند هنگامی که ایمپلت روشن شده و دارو را رها می کند، موش ها در پاسخ به فشار کمتر خود را جمع می کنند و واکنش نشان می دهند؛ در حالی که موش های فاقد ایمپلت یا آنهایی که ایمپلت آنها عمل نکرده است واکنش تندی به درد دارند.
 دانشمندان این پژوهش می گویند، ایمپلت های عصبی که ساخته اند قادر است دارو را به اعصاب خاص دردناک برساند و طبیعتاً این شیوه باعث  استفاده از دوز کمتر دارو برای تسکین خواهد بود.

برای اطمینان از این که خود ایمپلت آسیبی به موش ها نمی زند، دانشمندان عملکرد عصبی حیوانات را در سمت دیگر بدن آنها که سالم است آزمایش می کنند. نتایج این آزمایش ها نیزنشان می دهد که ایمپلت آسیبی به دریافت کننده نمی زند. به نظر می رسد که این تکنولوژی نوین بتواند داروهای دیگر را نیز به بدن بیماران برساند؛ البته این حوزه نیازمند پژوهش های گسترده تر و طولانی تری است. دانشمندان معتقدند راهی طولانی برای رسیدن به این اهداف پیش روست.
این پژوهش، اولین آزمایش در این حوزه است که بر روی موش ها صورت گرفته  و برای استفاده از ایمپلت در بدن انسان با ویژگی های خاص عصبی که دارد، نیاز به نمونه های بزرگتری است. مخترع این وسیله ی کوچک اما پرکاربرد در ابتدا تنها به دنبال اثبات قطعی این مساله بود که ایمپلت های عصبی جدا از رساندن دارو به نقطه ی دردناک، به شخص بیمار آسیبی نمی رسانند؛ نتایج این پژوهش نشان داد که تاکنون مشکلی از این جهت نبوده است.
همچنین گزارش این پژوهش در شماره هشتم ماه می مجله  پیشرفت های علمی چاپ شده است.

مترجم : دکتر سمیه جولایی/ دکترای علم اطلاعات و دانش شناسی

نام:
ایمیل:
* نظر: